Géza Frid

Géza Frid was born on January 25, 1904 in Máramarossziget, Hungary (present-day Sighetu Marmației, Romania). In 1912, he moved to Budapest. After his graduation, Frid lived in France and Italy because of the Nazi escalation. In 1929, he decided to settle in Amsterdam. Géza Frid died on September 13, 1989 in Beverwijk.

Frid studied piano with Béla Bartók and composition with Zoltán Kodály at the Liszt Ferenc Academy of Music.

During the occupation of the Netherlands, Frid, as a stateless Jew, could not perform. He was active as a forger of coupons and identity documents and took part in the artists’ resistance movement. In 1948, Frid was finally naturalized.

From 1946-1948, Frid was head teacher of piano at the School for Music and Dance in Rotterdam, and from 1964 to 1970, he was head of chamber music at the Utrecht Conservatory.

As a successful concert pianist Géza Frid made countless concert tours over the whole world. In 1948 he visited Indonesia, as the first Dutch artist to do so, and in two months gave more than forty concerts and piano recitals, as well as standing in for the sick conductor of the Radio Philharmonic Orchestra in Jakarta, Yvon Baarspul. He was also the permanent accompanist of the soprano Erna Spoorenberg (1960-1970). Together they went on tour through the Soviet Union in 1963, as the first Dutch musicians since the Second World War to do this.

The 1950’s saw Frid writing increasingly for Dutch music journals, covering a range of topics and musicians (e.g. Kodály and Bartók). In 1955 the Bartók Society was founded, with Géza Frid as chairman. From 1954 to 1970 he was music critic with Het Vrije Volk. In 1976, his book “Oog in oog met …” (“Eye to eye with …”) was published. In 1984, his bulky autobiography appeared: “In tachtig jaar de wereld rond” (“Around the World in 80 years”).

“Characteristics of his style are in any case a striking feel for rhythm and a melodic creativity rooted in the folklore of his native land. His works, often commissioned, were inspired by Bartók, Debussy and Ravel.” (Arthur Frid, 2016)

He was awarded the Amsterdam Music Prize twice: in 1949 and 1954 for his ‘Paradou, opus 28‘ for a large orchestra, and for ‘Etudes Symfoniques, opus 47‘, also for a large orchestra. Frid received a second prize in 1950 in the composition competition run by the Dutch World Broadcasting Service and the KNTV for his ‘Variations on a Dutch Folksong, opus 29‘ for choir and orchestra. A further prize was awarded by the Ministry of Education, Culture and Science for the ‘Sonata for Violin and Piano, opus 50‘. Frid’s ‘Third String Quartet, opus 30‘ and ‘Fourth String Quartet, opus 50a‘ won respectively third prize in 1951 and a fourth prize in 1956 at the Concours International à Cordes in Liège.

On his seventieth birthday he was knighted by the Amsterdam Alderman Evert Brautigam during a jubilee concert in the Concertgebouw. In 1990 Géza Frid was awarded posthumously the prestigious Béla Bartók prize by the Hungarian Government for his complete oeuvre as “internationally renowned musician of Hungarian descent”.


Marius Flothuis

Marius Flothuis was born on October 30, 1914 in Amsterdam where he died on November 13, 2001.

Flothuis is largely self-taught as a composer.

As a boy he played quatre mains (four hands) piano with his older brother.

Flothuis studied piano with Bé Crook and Arend Koole and piano and theory with Hans Brandts Buys. He also studied musicology with Albert Smijers and K. Bernet Kempers at the University of Amsterdam. In 1969, Flothuis gained a PhD in 1969 with a thesis on Mozart’s compositions: “Mozart’s arrangements of his own works and of works by other composers”.

In addition to composing, Flothuis made an impact as a musicologist, organizer and author. He had a long affiliation with the Concertgebouw Orchestra, first as a programme editor and later as artistic director.

As a musicologist, he specialised in Mozart and was internationally active in this field. He was also interested in Claudio Monteverdi, Franz Schubert, Gustav Mahler, French music between 1880 and 1920, and female composers.

Flothuis also wrote music reviews and worked as a librarian at the Foundation Donemus. As an author he published the books “Hedendaagse Engelse Componisten” (“Contemporary English Composers”), “Notes on Notes”, “Selected Essays” en “Denken over Muziek” (“Thinking about music”).

From 1974 to 1982, Flothuis was professor of musicology at the Utrecht University.

From 1980 to 1994, he worked as the chairman of the Zentralinstitut für Mozart-Forschung in Salzburg.

In spite of his many other activities, he composed more than 100 pieces.

With his ‘Vier Morgensternliederen’ for soprano and piano (1938), Flothuis made his breakthrough as a composer, thanks to the advice from Bertus van Lier to convert these songs in a symphonic version.

Flothuis was forced to put down his work because he did not want to collaborate with the Nazis. Due to this, he went into German captivity. From the diary of T. Wibauthuis-Guilonard, former prisoner of Kamp Vught (1944): “Everard plays ‘Aubade’ for his fellow prisoners, which was composed by his friend Marius Flothuis in honor of his birthday. A premiere in Kamp Vught!”

“The title of Flothuis’ “Zoeken naar zuiverheid en schoonheid” [Search for purity and beauty], his ‘in memoriam’ for his friend Witold Lutoslawski, could actually also stand as the motto of Flothuis’ own compositions. Clarity and balance are the characteristic traits with regard to form and idiom as well as instrumentation” (J.Kiliaan).

Leo Samama describes Marius Flothuis as follows: “A lyricist pur sang, an artisan who eschews bombast of any sort and with great integrity and musical modesty practices his craft”.

Other important works include: ‘Concert (op. 19)’ for flute and orchestra, Valses sentimentales’, ‘ Sonatine (opus 26)’ for trumpet, horn and trombone, ‘Partita’ for violin and piano, ‘Valses nobles (opus 52)’ for piano four hands, ‘Hymnus‘ for soprano and orchestra.

Flothuis received many awards, including:
– Prize from Northern California Harpists Association (1952) for his ‘Sonata da camera‘ (op. 42, 1951) for flute and harp;
– Prof. Van der Leeuw Prize (1956) for his ‘Kwartet‘ (1952) for strings;
– Prize from Ministry of Education, Culture and Science (Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen; OCW) (1962) for his ‘Symfonische Muziek‘ (1957).

Katarina Glowicka

Katarzyna Glowicka was born in 1978 in Poland.

Glowicka studied composition at the Wroclaw Academy of Music in Poland and graduated with honors in 2001 under her mentor, Grazyna Pstrokonska-Nawratil. Afterwards, she pursued postgraduate studies at the Royal Conservatory in The Hague under Louis Andriessen, and at the Strasbourg Conservatory under Ivan Fedele. In 2008, she received a doctorate degree (PhD) at Queen’s University of Belfast.

At the beginning of her musical career, her orchestral composition, Gindry, won a prestigious national orchestral competition, “Adam Didur.” Since then, her works have been awarded prizes at many competitions, including The Genesis Prize for the Opera in London, Holland Symphony Competition, Musica Sacra, and the International Competition of Electronic Music BMW Crash in 2006. In 2007, the composition Opalescence was in the final of the prestigious Bourges Competition in France and in 2009, Turbulence was in the final of the International Competition for Live-Electronics Music Projects.

In 2008, she settled permanently in the Netherlands, where she composes and performs contemporary music. She is a lecturer in electronic music and composition at the Royal Conservatory in Brussels. She is also the co-founder of the foundation ARTEK ( that supports multimedia activities.

Katarina Glowicka’s music explores the stylistic points of a possible junctions between classical, ambient, folk and minimalism. Her projects cover a wide range of musical activities. Dubbed “the next star from the East” (“Junge Welt”), she came into the international spotlight with the album “Red Sun” (Bolt Records, 2014).

Katarina Glowicka’s artistic output embraces musical media of every kind, as she collaborates with leading artists, both classical and avant-garde, including with French turntablist Philppe Petit. She collaborates with stage directors, choreographers, visual artists, musicians and conductors on original works for opera, dance, and symphonic orchestra. What makes the music of Katarina Głowicka special is the feeling of space and often haunting, melodic qualities. Her music has been described as complex yet approachable.

Her works are distinguishable by the power of expression and color. They have been premiered by renowned international ensembles and soloists such as Scottish Ensemble, Ensemble Recherche, Holland Symfonia, the Vocal Lab, European Contemporary Orchestra, British countertenor Jonathan Peter Kenny and saxophonist Ties Mellema, among many others. The chamber piece Microgalaxies was commissioned and performed at the Wien Modern Festival in Austria, while other compositions have been performed during renowned festivals such as the Biennale di Venezia, Warsaw Autumn, De Suite at IJsbreker, Musica Electronica Nova in Wroclaw, Suite Amsterdam, Yo! Utrecht, Wien Modern in Vienna, Steve Reich Festival in The Hague, International Women in New Music Festival in California, the International Computer Music Conference in Barcelona, ISCM World Music Days in Gothenburg, 2006 Festival in Santiago de Chile, Gaudeamus Music Week, and World New Music Days. In May 2015, the Warsaw National Opera staged a critically acclaimed opera Głowicki, “Requiem for Icons” under the “Project P.” Recent projects include orders for the Warsaw team Kwadrofonik and the Belgian opera De Munt.

Autumn Concerto for alto saxophone and orchestra was chosen in April 2004 for the Young Composers Project and performed by Holland Symphonia.

Newest engagements are commissions for the Warsaw National Theatre (2015) for an opera based on the life of Jacqueline Kennedy Onassis, Fuel Theatre in London for a piece with Melanie Wilson, Opera for the Unknown Woman (2016) and a new work for the Rogier Sapiro Foundation, New York (2017). Her newest CD, “Seven Sonnets” (Bolt records, ARTEK Sounds, DUX) was debuted in January 2015.

Katarina Glowicka has received several grants and awards by the Ministry of Education, the European Commission, the Polish Society of Contemporary Music and Musica Sacra Competition, among others.

Latest publications

Douwe Eisenga

Douwe Eisenga was born on December 25th, 1961.

After a short career in pop music, Douwe Eisenga studied composition at the Conservatory in Groningen (NL). Firmly shaken by all sorts of contemporary composing techniques, it took a while until Eisenga found his own sound after his study.

Around 2001 this own musical language developed rapidly, which resulted in the chamberopera ‘Kabaal’, the large-scale ‘Requiem’ and the premiere of his ‘Piano Concerto’ in Yokohama, Japan.

He worked with the writer David Mitchell for the project ‘Cloud Atlas’, and with theatercompany Schweiman+ for the danceperformance ‘Wiek’.

Since 2010 his music attained more and more attention worldwide. Pianists such as Jeroen van Veen (NL), Lisa Kaplan (US), Nicolas Horvath (FR) & Francesco di Fiore (IT), and harpist Assia Cunego (Germ) play Eisenga’s music in America, Canada, China and Europe.

His ‘Requiem’ was done again in Rumania, the Italian ensemble PADS recorded the album House of Mirrors and harpist Lavinia Meijer premiered several compositions.

The Claudia Schreier Dance Company premiered the ballet Harmonic in NYC, followed by Charge and Pulse, all set on Eisenga’s music. In 2014 followed the music for The Writer, his Wife, her Mistress, performed by the Aurelia Saxophone Quartet.

Recent projects are ‘Momentum’ as part of the National Celebration of Liberation in 2015, the premiere of ‘Bliss‘ by Cello8tet Amsterdam and ‘Echoes‘ for the Belgian ensemble Origami. At the moment, Eisenga is writing music for the Moscow Contemporary Music Ensemble.

2001 Marcel Worms – More new blues for piano
2003 Super Librum – Thit was to there stunde
2003 Requiem ‘53
2006 Rose Road – City Lines
2007 Marcel Worms – Red, White & Blues
2009 Music for Wiek
2009 Cloud Atlas
2009 The Piano Files
2010 Clazz Ensemble – Delta Suite
2010 Jeroen van Veen & Friends – Minimal Piano Collection X-XX
2011 PADS – House of Mirrors
2013 Cloud Atlas (special edition)
2015 The Flood, Requiem
2015 Alternatives
2015 Simon Songs
2015 The Writer, his Wife, her Mistress
2015 Summary
2015 Westland Saxophone Orchestra – Fansaxtic
2016 Erika Tazawa – Rhythm of Silence
2016 The Piano Files II
2017 Kabaal (Uproar)

Music that could have long-range importance” – American Record Guide
Douwe Eisenga knows to immerse us miraculously in a timelessness that we could forever linger in” – Inactuelles
Eisenga possesses the uncanny ability to write expressive, high-quality music capable of appealing to discerning listeners of all ages” – Textura
The man writes the best Minimal Music you know until then and he calls it Maximal Music. Douwe Eisenga is his name. The best Minimal Music, that sounds exaggerated. Certainly. But it isn’t. According to me. Eisenga conjures in his music worlds in my head where courtiers court another, where rivers burst out their banks, where mirror images suddenly reach out, where a summer breeze tickles your neck” – PZC
Eisenga drags the listener into a musical world where dreamy melancholy and accelerating sequences alternate with a lot of excitement. Inevitable and very compelling” – Klassieke Zaken
This composition testified of an unprecedented mysticism. The Flood of composer Douwe Eisenga can now already be labelled as of the greatest compositions of this time” – Rumanian Radio

Latest publications

Open brief aan Buma/Stemra

Brief van voorzitter van de Stichting Donemus Beheer aan het bestuur van Buma/Stemra over de ‘Toeslag Ernstig’….  

Van Toeslag Ernstig naar Recettecompensatie

Open brief van Stichting Donemus Beheer aan bestuur Buma/Stemra

Geachte heer de Wit en mede-bestuursleden van Buma,

Na de ineenstorting van Muziekcentrum Nederland hebben meer dan 600 componisten en hun erfgenamen in gezamenlijkheid de Stichting Donemus Beheer het vertrouwen gegeven de uitgavenrechten van meer dan 12.000 werken te beheren, inclusief de daarbij behorende contracten en digitale partituren. Elk jaar, elke maand komen er componisten en werken bij. Ik heb het voorrecht om deze stichting te mogen leiden.

De stichting Donemus Beheer draagt aan de private uitgeverij Donemus Publishing BV de taak op deze ruim 12.000 contracten actief te exploiteren. Zo borgt de stichting effectief de rechten en het cultureel erfgoed. De stichting werkt dus op basis van een periodiek vast te stellen overeenkomst met het bedrijf dat ten dienste van de uitgavenrechten de exploitatie ervan op zich neemt.

Uw bestuur is het bestuur van een vereniging, een clubhuis van componisten, tekstschrijvers en uitgevers die samen hebben gezegd: laten we er als collectief voor zorgen dat alle 24.000 aangesloten componisten, tekstschrijvers en uitgevers een eerlijke vergoeding krijgen. In dit huis wil ik graag zijn – het huis dat destijds in 1913 mede op initiatief van Jan van Gilse is gebouwd op het fundament van de Auteurswet 1912. Sterker nog: Donemus Beheer brengt met regelmaat ook nieuwe, zeer actieve buitenlandse leden aan bij de Buma, zoals Maxim Shalygin en Svyatoslav Lunyov.

Donemus Beheer én Donemus Publishing investeren dus graag in de relatie met Buma. Buma is immers ook ónze vereniging. Wij zien graag dat BUMA zorgvuldig waarneemt wat er aan muziek feitelijk wordt uitgevoerd en daar vervolgens ook op afrekent. Natuurlijk zit Donemus Publishing daar bovenop en zijn er de afgelopen twee jaren al verbeteringen gerealiseerd.

Namens het bestuur van Donemus Beheer plaats ik kanttekeningen bij de voornemens van Buma waar het gaat om de Toeslag Ernstig. Over de herverdeling van de incasso bij schouwburgen en theaters wil ik hooguit kwijt dat ik oprecht hoop dat Buma het probleem van de gerichte 1 op 1 benadering naar waarde schat. Buma heeft op dit punt zeker vorderingen geboekt. Maar is het genoeg? De cijfers van de Algemene Rechten Uitkering van oktober 2015 tonen te veel gaten om onze componisten gerust te stellen, zelfs na de correctie van de post-uitkeringen in november en december.

Toeslag Ernstig

In het jaarverslag over 2015 stelt u vast dat ‘het onderzoek naar de Toeslag Ernstig bijna [is] afgerond. De Toeslag Ernstig als zodanig blijft bestaan in aangepaste vorm. Bestuur en commissie toetsen nu welke repartitiecategorieën voldoen aan de doelstellingen die met de toeslag worden beoogd.’ In het verlengde van dit Jaarverslag heeft u in juni 2016 een voorlopig besluit genomen. Dit besluit is gevat in het zogenaamde Memo Herijking Compensatie Ernstig. Het Memo pleit voor uitsluiting van nogal wat categorieën ernstige muziek, voor een forse reductie van het te reserveren bedrag én voor handhaving van de hoogte van de additionele uitkering (120%).

Ik zal hieronder pleiten voor een aanpassing van dit voorlopige besluit. En als mijn pleidooi uitstel betekent van de invoering per 1-1-2017, zij dat zo. Ik pleit voor meer zorgvuldigheid in dit gevoelige traject. Tot de dag van vandaag is het bestuur niet schriftelijk ingegaan op een reeks van concrete vragen van de Ledenraad. Dat maakt het proces rommelig en de status van wat nu voorligt ook enigszins verwarrend. En waar is de Ledenraad nu precies op aanspreekbaar? Waar het bestuur? Waar de Repartitiecommissie – die ophoudt te bestaan? Waar de directie? Mijn pleidooi richt ik daarom nadrukkelijk aan het bestuur.

De kern is de volgende. Het is goed dat er een toeslag is, maar laten we vaststellen waarom die er moet zijn en alle overbodige argumenten en criteria overboord gooien. Houd het simpel. Laten we het verder geen Toeslag Ernstig noemen maar Recettecompensatie. En prik de hoogte vast op een grondslag die ertoe doet en objectiveerbaar is voor elke relevante categorie van muziek, ook buiten de zogenaamde ‘ernstige muziek’. En over de onderbouwing per categorie spreken we spelregels met elkaar af die in de toekomst van tijd tot tijd netjes per categorie geëvalueerd kunnen worden en die echt niet alleen op Buma terecht komen, maar ook op de leden zelf. We zijn immers een vereniging. Om het in cafétermen te vatten: niet alleen van de uitbater mag wat worden verwacht, maar ook van de gasten.

De feiten

De Toeslag Ernstig wordt toegekend aan muziekwerken die in enig kalenderjaar in een ernstige categorie zijn afgerekend. Dit zijn alle categorieën waarmee live uitvoeringen worden afgerekend. In het eerste kwartaal wordt de Toeslag Ernstige Rubrieken uitbetaald. Iedereen die in het voorgaande exploitatiejaar geld van Buma heeft ontvangen voor muziekuitvoeringen die in de Ernstige Rubrieken zijn afgerekend komt in aanmerking voor deze toeslag. Deze toeslag wordt betaald uit het Fonds voor Culturele en Sociale Doeleinden. Het betreft hier een procentuele uitkering waarvan uitsluitend een rekening-courant overzicht wordt toegestuurd. De afgelopen jaren bedroeg het percentage 120%.

Het uit te keren bedrag dat met de Toeslag Ernstig gemoeid gaat bedroeg in 2015 € 2.458.000. En zet dat bedrag naast het nettobedrag dat Buma in 2015 beschikbaar had voor distributie: € 160.608.000. Dit maakt dat de toeslag ernstig op het geheel van netto uitgaven van Buma in 2015 1,5% bedraagt. Niet meer. En dus via het Fonds apart gefinancierd. Het is goed om deze bescheiden cijfers in het achterhoofd te houden.

Het gevolg van dit alles is dat bij veel reguliere popoptredens de vergoeding voor de componist reëel afgeleid kan worden van de kosten van een optreden, terwijl dat bij een uitvoering van ernstige muziek doorgaans niet het geval is. De kosten liggen daar drie tot vier keer zo hoog ten opzichte de recette.

Rechtvaardiging van de toeslag

Wat rechtvaardigt nu de Toeslag Ernstig? Sommigen zeggen dat het schrijven van een symfonie een stuk bewerkelijker is dan het schrijven van een goede popsong. Zou goed kunnen, maar lang niet altijd. Ligt hierin dan een rechtvaardiging voor een recettecorrectie? Ik vind van niet.

Anderen zeggen dat een symfonie maar drie keer op een rij wordt uitgevoerd en een band makkelijker een behoorlijke tournee kan regelen. Zou goed kunnen, maar rechtvaardigt deze aanname de Toeslag Ernstig? Geen robuust argument.

Zelfs het feit dat de nieuwste Chiel Meijering slechts eenmaal op Radio4 is te horen en menig pophit meerdere keren per dag op Radio3, is in de kern geen rechtvaardiging voor een toeslag. Immers: er is ook menige, uitstekend gemaakte ballad die het op de radio niet ver schopt.

En nog een. Als muziek een doel op zich is, zou er ook een legitimatie zijn voor het toepassen van de Toeslag Ernstig. Dit stelt de commissie althans in het voorliggende voorstel. Maar wanneer is muziek een doel op zich? We betreden hier de muziekfilosofie, het terrein van eminente schrijvers als Dahlhaus, Georgiades en Neubauer. Buitengewoon interessant, maar is dit werkelijk een deel van de solide basisargumentatie achter de Toeslag Ernstig? En tot slot: dient de Toeslag Ernstig de ondersteuning van ‘een actieve, levende serieuze muzieksector’. Nee! Dit type bedoelingen is aan publieke en private fondsen, niet aan Buma zelf.

Buma heeft zich te houden aan haar kerntaak: een eerlijke uitbetaling aan componisten. Niets meer en niets minder. Die uitbetaling is niet eerlijk als er andere inkomsten dan publieksinkomsten van invloed zijn op de recette. Hoe meer andere inkomsten, hoe lager de grondslag, hoe lager de vergoeding voor de componist. En het is eerlijk om daarvoor te compenseren.

Compensatie voor ‘misgelopen’ recette-inkomsten

Er is daarom maar één echte rechtvaardiging voor een aanpassing van de uitkering, namelijk de noodzaak van een eerlijke correctie op de gehanteerde recettegrondslag. De kracht van recette als grondslag schuilt in de eenvoud. Dit werkt uitstekend bij verreweg de meeste uitvoeringen van muziek. De totale recette nadert dan heel behoorlijk de economische waarde van de uitvoering.

Maar bij ernstige muziek is dit niet het geval, want daar wijkt het verdienmodel danig af. Er zijn relatief omvangrijke andere geldstromen verbonden aan het ten uitvoer brengen van ernstige muziek. Die extra geldstromen houden de prijs van een ticket binnen de perken en dat is goed voor de bezoekersaantallen. Anders kan een zaal, kan een ensemble de deur wel sluiten. Dit is geen keus van Buma, maar van andere actoren in de culturele sector: de rijksoverheid en de fondsen. Buma heeft te ‘dealen’ met de effecten hiervan en moet dat doen in het licht van haar kerntaak: ‘zonder winstoogmerk strijden voor een eerlijke vergoeding voor de leden en aangeslotenen’. Kijk en luister naar het promotiefilmpje op de website van Buma.

Met andere woorden: de zwakte van de heldere recettegrondslag schuilt in het feit dat die geen rekening houdt met andere inkomsten. Daar waar die andere inkomsten écht aan de orde zijn, krijgt de componist gewoon te weinig ten opzichte van collega’s. En daarom is een Recettecompensatie noodzakelijk. In het voorstel van de Repartitiecommissie staat dit dan ook perfect samengevat: ‘Als er naast de recette nog alternatieve geldstromen zijn die een belangrijk deel van de kosten van een optreden dekken, maar dus niet tot een hogere incasso leiden, dan kan de categorie in aanmerking komen voor een compensatie.’ Helemaal mee eens. En laten we daarom voortaan spreken over een compensatie voor ‘misgelopen’ recette-inkomsten, kortweg Recettecompensatie.

Uit deze redenering volgt logisch dat voor elke muziekcategorie, ook buiten de ernstige muziek overigens, vastgesteld kan en moet worden of er sprake is van aanzienlijke andere inkomsten, cq. geldstromen ter dekking van de productiekosten van uitvoeringen die niet worden opgenomen in de incassogrondslag. Deze geldstromen kunnen allerlei bronnen kennen, zoals subsidies, donaties, afdrachten, rente-opbrengsten en contributies. Is dat overwegend het geval, op basis van objectieve gegevens, dan is een Recettecompensatie aan de orde.

Harde cijfers

Ter illustratie enkele harde, objectieve cijfers over twee van de elf categorieën die Buma wenst te onderscheiden, te weten symfonische muziek en recitals en kamermuziek. 28% van de totale inkomsten van het Rotterdams Filharmonisch Orkest zijn te karakteriseren als publieksinkomsten. Voor het Balletorkest ligt dit op 10%. Van alle orkesten tezamen geldt een percentage van 19%. Eenzelfde exercitie voor ensembles leidt tot een gemiddeld percentage van 35% publieksinkomsten ten opzichte van de totale inkomsten. De bronnen zijn steeds de jaarverslagen 2014 van deze rechtspersonen. Objectief en gecontroleerd door accountants. Zie de bijlage voor concrete voorbeelden.

Mijn stelling is nu dat een categorie muziek die kan aantonen weinig totale inkomsten te kunnen genereren in termen van publieksinkomsten in aanmerking komt voor Recettecompensatie. En om uitschieters over de jaren tegen te gaan en ook een zekere continuïteit te borgen, valt te denken aan het hanteren van driejaarsgemiddelden. Dat past ook bij het driejaarlijks karakter van de Repartitietoets.

De hoogte van de Recettecompensatie kan vervolgens per relevante categorie worden vastgezet. Voor de rubriek symfonische muziek zou de extra Recettecompensatie dan 400% moeten bedragen van de initiële vergoeding en voor recitals en kamermuziek minimaal 200% (zie bijlage). Niet 120%! Even ter vergelijking: ASCAP hanteert een Recettecompensatie van 400% voor ernstige muziek.

Ik doe heel bewust geen uitspraak over alle andere categorieën dan symfonische muziek en recitals en kamermuziek. Het is echt aan representanten van elke categorie om zelf een soortgelijke exercitie te maken op basis van zo objectief mogelijke gegevens van een representatief aantal uitvoerenden, cq. uitvoerende ensembles. Ik ben ook van opvatting dat Buma deze bewijslast mag vragen aan haar leden op basis van een door de Ledenraad geaccordeerd kader én op deze manier ook materieel ruimte moet geven voor een nieuwe beoordeling voor deze categorieën. Eén keer in de drie jaar stel je per categorie vast of de Recettecompensatie van toepassing is en, zo ja, hoe hoog die dan moet zijn.

Maak het dus simpel

Ik pleit voor de lange termijn voor een drastische vereenvoudiging van de grondslag voor de afdracht aan componisten. Niet langer recette, gage of uitkoopsom zijn dan nog langer de grondslag maar de totale kosten van een optreden, berekend op basis van objectieve feiten uit jaarverslagen van een representatieve groep uitvoerenden van de desbetreffende categorie. In die (ideale) situatie is geen Recettecompensatie meer nodig en hebben we een objectieve regeling die geheel gebaseerd is op de reële economische waarde van een concert. En als we met elkaar vinden dat voor dit doel de objectieve informatie uit de desbetreffende jaarverslagen aangevuld moet worden: dan maken we daar afspraken over.

Natuurlijk moet het allemaal wel uitvoerbaar blijven. Immers: er ligt volgens Buma terecht een uitdaging ten aanzien van de vraag hoe gedetailleerd muziekgebruik in kaart wordt gebracht en herleid naar de rechthebbenden. Hoe fijnmaziger dat gebeurt, des te eerlijker de verdeling. Tegelijkertijd zorgt een overmatige fijnmazigheid voor hoge (overhead-)kosten die juist niet in het belang zijn van de rechthebbenden. De uitkeringen zouden erdoor dalen.

Voor de korte termijn pleit ik een Recettecompensatie op maat voor elke categorie. En daarbij is slechts één criterium relevant, namelijk het aandeel van de publieksinkomsten ten opzichte van de totale inkomsten die nodig zijn ter dekking van uitvoeringen.

Geen broodnijd

Ik realiseer me dat Buma de belangen van ruim 24.000 rechtstreeks aangesloten rechthebbenden behartigt en dat de 600 componisten en erfgenamen uit de catalogus van Donemus een specifiek deel van de leden uitmaken. Ik realiseer me ook dat juist de collectieve aanpak het mogelijk maakt om op een kosteneffectieve manier te werken. Maar de 600 rechthebbenden van Donemus zijn wel lid van Buma en wensen een eerlijk aandeel op basis van de reële economische waarde van een uitvoering.

Verdenkt u mij van extra broodnijd ten opzichte van vakbroeders en -zusters uit andere muzieksoorten? Dat is niet aan de orde. Allereerst wordt de Recettecompensatie geheel gefinancierd vanuit het apart gepositioneerde Fonds voor Sociale en Culturele Doeleinden. De bijdragen richting het Fonds (maximaal 10% per jaar) zijn al een tijd bescheiden afgetopt op 8%. Daar komt nog bij dat de Recettecompensatie (€ 2,5 mln) slechts 1,5% bedraagt van het geheel van netto uitgaven van Buma. Koester dit en sta met de leden nog eens fundamenteel stil bij de inrichting van het Fonds. Scherp gesteld: zorg voor voldoende ruimte binnen het Fonds om middelen te besteden aan wat de kerntaak van Buma hoort te zijn: ‘zonder winstoogmerk strijden voor een eerlijke vergoeding voor de leden en aangeslotenen’. Omdat de Recettecompensatie zo de kerntaak van Buma raakt, mag deze opdracht niet ondersneeuwen onder andere, sociale doelen van het fonds.


Namens het bestuur van Donemus Beheer pleit ik voor een heroverweging van het Memo Herijking Compensatie Ernstig langs de volgende lijn:

  1. Vervang de term Toeslag Ernstig door de term Recettecompensatie.
  2. De Recettecompensatie geldt voor uitvoeringen van muziek waar aantoonbaar, over de jaren heen, andere inkomstenbronnen dan recettes aan de orde zijn. Die extra inkomstenbronnen maken dat de opbrengsten in termen van recettes lager uitpakken dan zonder deze extra inkomstenbronnen het geval zou zijn.
  3. De Recettecompensatie is potentieel van toepassing op alle categorieën muziek. Voor symfonisch repertoire moet deze compensatie acuut op 400% worden gesteld en voor recitals en kamermuziek minimaal op 200%. Veel hoger in ieder geval dan de huidige 120%.
  4. Het is aan representanten van elke onderscheiden categorie om de bewijslast die een Recettecompensatie rechtvaardigt objectief aan te tonen, alsmede een voorstel voor de hoogte van de compensatie ervan op te stellen. Die kan dus per categorie verschillen.
  5. Het is aan het bestuur van Buma om de leden een helder kader te bieden om punt 4 serieus invulling te geven. Het is aan het bestuur en in het belang van de gehele vereniging Buma om de voorstellen vanuit de ‘categorieën’ serieus te bekijken, ook in onderlinge samenhang.
  6. Het is ook aan het bestuur van Buma om driejaarlijks te evalueren of een bepaalde categorie wel/niet (nog langer) in aanmerking komt voor een Recettecompensatie en wat de hoogte dan zou moeten blijven/worden voor deze categorie.
  7. Donemus Beheer vraagt het bestuur van Buma om op lange termijn een meer robuuste grondslag te definiëren die is gebaseerd op de economische waarde van een uitvoering en afleidbaar van jaarverslagen van meerdere instellingen. Hier komen natuurlijk best veel vragen achter weg, maar dat mag de discussie en zoektocht niet verhinderen. Donemus Beheer denkt graag mee.

Tot slot

Ik overhandig, namens de Stichting Donemus Beheer, op 11 oktober 2016 dit uitgebreide pleidooi aan het bestuur van Buma met het verzoek hier kennis van te nemen en schriftelijk te reageren. Het bestuur staat vanzelfsprekend open voor overleg en toelichting.

De Recettecompensatie, 1,5% op het totaal van te distribueren middelen van Buma, mag met € 2,5 mln een overzichtelijk bedrag zijn, voor 600 componisten en erfgenamen is de Recettecompensatie een persoonlijke inkomstenbron die niet gemist kan worden. Bewaak daarom als bestuur van Buma de allocatie van middelen in het Fonds SoCu. Vul als bestuur uw toezichthoudende taak op het Fonds goed in en draag, indien nodig, zorg voor nette herschikking of aanvulling van de beschikbare middelen in het Fonds met als oogmerk daarmee tenminste uw wettelijke kerntaak goed uit te voeren. Dat is uw opdracht namens de  aangesloten leden. En dat is eerlijk.

Namens het bestuur van Stichting Donemus Beheer,

Paul Oomens

Voorzitter Donemus Beheer

Voorburg, 8 oktober 2016

Download brief in PDF

Roderik de Man

Roderik de Man was born in Bandung, Indonesia, on May 23, 1941.

Roderik studied percussion with Frans van der Kraan and Theory of Music at the Royal Coservatory in The Hague. At the same time, he participated in the composition class of Kees van Baaren and worked in the electronic studio supervised by Dick Raaymakers.

Between 1972 and 2008, Roderick worked as a teacher in music theory and composition at the Royal Conservatory The Hague. He also served as a member of the board of directors of the rights organisation Genootschap van Nederlandse Componisten from 1993–97.

His oeuvre consists of solo works, chamber, orchestral, ensemble and choral music. Many of his works are available on cd. Roderik de Man mainly focuses on chamber music and works for smaller ensembles, which partly stems from his desire to have personal contact with the musicians for whom he works. Color and rhythm are the characteristics of his musical language, as well as an adventurous, open approach to composing styles and techniques. Roderik writes both instrumental works and works for instruments combined with electronics. However, pure electronic documents are exceptions, partly because he realizes that presentation is an important part of the musical performance. In several works he combines his music with other arts.

“It seems my music often evokes images and is associated with journeys or trajectories. As long as it concerns a trajectory of which the destination is unknown and the listener experiences feelings of expectancy at the beginning and fascination throughout the journey, I have no objection at all to this comparison.”

Roderik received many commissions from e.g. the Performing Arts Fund NL and his music was performed and broadcasted in Europe, the United States, Canada, Russia, Brazil, Mexico, Venezuela, Indonesia, Korea and Japan.

Among his honours are four prizes in the Concours International de Musique Électroacoustique de Bourges (Second Prize, 1991, for ‘Chordis Canam‘; Second Prize, 1999, for ‘Air to Air‘; First Prime, 2005, for ‘Cordes invisibles‘; Golden Euphony, 2010, for ‘Cordes invisibles‘) and five performances at the ISCM World Music Days (1991, Oslo; 1993, Mexico City; 1997, Seoul; 1999, Bucharest; 2004, Genve; 2007, Hongkong). ‘Chromophores‘ was performed during the World Music Days in Hong Kong and was awarded a honorable mention by Ars Electronica 2007. Furthermore, ‘Marionette‘ and ‘Hear, hear!’ were nominated by the Toonzetters in 2008 and 2009. Also, ‘Cordes Invisibles was received a Golden Euphony in 2010.

In addition, several pieces were awarded in the Musica Nova Prize Competition: First Prize, 2004, for ‘Music, when soft voices die…’; First Prize, 2011, for ‘Thou single wilt prove none‘; First Prize, 2012, for ‘Music for a Maverick‘; Honorary Mention 2015 for ‘Les Extrêmes se touchent‘.

Latest publications

Jan-Peter de Graaff

Jan-Peter de Graaff (*1992), born in Papendrecht and raised on the isle of Terschelling, started composing at the age of 15. After two years of private lessons in composition with Klaas ten Holt, he was admitted to the Bachelor studies in Musical Composition at the Royal Conservatoire in The Hague in 2010, where he studied with Guus Janssen, Calliope Tsoupaki and Diderik Wagenaar (BMus 2014, MMus 2016). During his final year he took part in an Erasmus+ exchange programme which allowed him to study at the Royal College of Music (London) with prof. Kenneth Hesketh. During his composition studies, he studied orchestral conducting with Alex Schillings and Jos Vermunt as a minor subject.

Many of his compositions are recognised by a great amount of transparency and use of colour in harmony, structure and orchestration, with an important focus on dramatic arcs and melodic development, usually guided by striking rhythms. De Graaff’s works are inspired by a great amount of musical styles and idioms ranging from French baroque, Eastern and Northern European folk music traditions, to spectralism, jazz, tango and early Hollywood music. From these inspirations, De Graaff creates a musical language that feels familiar, yet still remains completely authentic in the way these influences are incorporated in larger structures, melodies and harmonic progressions. Avoiding clichés, or manipulating them to reveal a completely different musical universe behind it, one can see many of his works as a painting that has another painting under its surface layers, subtly shining through.

De Graaff’s oeuvre includes now about 50 works for various instrumentations, from solo and chamber music (both instrumental and vocal) to pieces for orchestra and Music Theatre. His music has been performed and commissioned by a great variety in orchestras and ensembles, including the BBC Symphony Orchestra, Dutch Radio Philharmonic, the Residentie Orchestra (The Hague Philharmonic), the David Kweksilber Big Band, Asko|Schönberg Ensemble, Netherlands Chamber Choir, Ruysdael String Quartet, Maya Fridman, Pieter van Loenen and Duo Kolthof & Van Raat. Performances took place in venues and music festivals both in The Netherlands and abroad. Several works have been recorded on CD and are available on the TRPTK label.

From 2017, De Graaff one of the artistic directors of Ensemble Shapeshift, a new ensemblevehicle for organising performances of recent and new composed music, music theatre and opera.


Martijn Padding (Head of composition, Royal Conservatoire The Hague) “His work is showing f.e. his deep knowledge of the subtle orchestration techniques of composers like Ravel, but also contain influences of spectral composing and many other typical contemporary techniques. Jan- Peter composes intelligent music that departs from human considerations. (…) He impressed many by his endless energy, his commitment to work on text and his concentration on musical details even when it concerns large scale works.”

Kenneth Hesketh (Composition professor, Royal College of Music, London) “Jan-Peter de Graaff’s compositions are carefully conceived, idiomatic in its instrumental approach and with a grateful sonic immediacy. The lyrical quality of his work allied to a rich approach to harmony is most attractive, redolent of invention, individual turn of phrase and felicitous detail.”


 De Synode, chamber opera (2019)

Composer Jan-Peter de Graaff, just in his late twenties, did provide them [the cast] with comfortable, singable lines, which are accompanied, at many times even pierced by multifunctional sound sculptures, performed by the 6-part ensemble Shapeshift. In contrast with spicy tutti’s there are subtle pizzicato sections, the tonally oriented idiom always finds a way to keep your attention, not even mentioning the subtle hints at church chorals and 17th century folk songs”
– Frits van der Waa, Volkskrant

 Jutters, violin solo (2019)

“If someone predicted me that in a programme featuring Bach, Bartók and Jan-Peter de Graaff the composition of the latter would interest me the most, I would not have believed that person. Still it was the case. Pieter performed the piece with great dedication […] De Graaff’s new work was bursting with (literal) freshness, it was ‘playing’ in the double sense of the word […] How De Graaff ended up at Folk Tunes from Terschelling […], via beautiful outflanking pathways, full of structure while being unpredictable, was a captivating experience for the listener.”
– Dingeman van Wijnen, Friesch Dagblad

 Le café de nuit, symphonic work (2018)

“De Graaff, who grew op on the Isle of Terschelling and studied at The Hague Conservatory, succeeds well, in the grossly 13-minute long, intriguing orchestral work, to summon an atmosphere of hedonism and constant threat. Stylistically, the piece flows in every direction, tonality is not eschewed and his control of the orchestral palet is remarkable for someone of 26 years old. Go listen!”
– Erik Voermans, Parool

Latest publications